Wriemelkont

Mijn zoontje geeuwt en de klok wijst bedtijd aan. Hij voelt zich moe. We speelden net nog even, we knuffelden en lazen een verhaaltje. Hij voelt zich verbonden. Hij ligt in zijn bedje en heeft alles wat hij nodig heeft. Of toch niet?

Zijn benen kruipen omhoog langs het plafond. Zijn kussen moet omgedraaid worden. Hij stampt de dekens van zijn bed. Hij draait zich om. Hij legt zich toch op de andere zij… Waar komen die mieren in zijn broek nu toch vandaan? Hij voelt zich niet ontspannen.

Ik: “Zitten er mieren in je pyjama?”

Zoontje (kijkt verbaasd): “Nee ze.”

Ik: “Ik denk dat ik nog niet voldoende kusjes heb gegeven. Wat als ik een kusje geef op je voorhoofd?”

En ik buig voorover om hem te kussen op zijn knie.

Zoontje: “Nee, dat is niet mijn hoofd!” Hij kijkt bedenkelijk en vraagt zich af hoe ik dat nu nog niet kan weten. Tegelijk vindt hij het reuzegrappig en hij wacht op de volgende actie van mijn kant.

Ik: “Huh, hoe kan dit nu niet jouw voorhoofd zijn? O ja, natuurlijk. Hier is niet jouw voorhoofd. HIER is jouw voorhoofd. Mama toch.” En ik buig naar zijn buik.

En zo ga ik door tot ik elk plekje heb gekust met alle jolijt vandien. Hij vindt het reuzegrappig dat ik een speels en verbaasd stemmetje gebruik en echt totaal niet weet hoe een lichaam in elkaar steekt of aan elkaar hangt. Hij giert het uit en kan er niet genoeg van krijgen. Zo gaan we verder tot hij is uitgelachen. Hij valt in slaap, helemaal slap en ontspannen, en nog met de glimlach op zijn gezichtje.

Ik denk dat heel vaak wordt onderschat hoeveel spanning onze kleintjes met zich meedragen. Bij bedtijd wordt dat dan duidelijk, omdat de spanning niet verder kan worden uitgesmeerd doorheen de dag of omdat ze die niet verder kunnen onderdrukken. Het vraagt lachen en / of huilen, zelfs als we denken al veel met ze gespeeld te hebben.

Het is zo waardevol om ons te realiseren dat onze kindjes niet tegen de slaap vechten, maar dat wij vechten tegen de voltrekking van de natuurlijke herstelmechanismen die elk kind in zich heeft, nl. de spanning ontladen via lachen of huilen.

Ik nodig jullie uit om geheel daarop te vertrouwen, en te volgen wat je kind je aanbiedt. Ze tonen je wat ze nodig hebben, en daarin meegaan in plaats van ons ertegen te verzetten, brengt ons paradoxaal sneller naar waar we willen komen….

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.