Verlangen naar een driftbui

Eén van de grootste opluchtingen die Aware Parenting me bracht is dat huilen en driftbuien ook een behoefte zijn. Een voorbeeldje.

Mijn dochter komt thuis. Al in de gang blokkeert ze de weg voor haar broertje.

Eerst jouw schoenen uit! (Ze roept nijdig.). Haar haren zitten los van het spelen. Zacht strijk ik over haar hoofd om haar speldjes goed te steken.

Doe dat niet mama! (Ze schudt geagiteerd haar hoofd.)

Even later in de zetel.

Ik heb geen plaats! Ga weg! (En ze stampt met haar voeten tegen mijn zij.)

Wat ze hier niet nodig heeft is:

– een oplossing (plaats maken in de zetel, de schoenen uitdoen of de speldjes zo laten)

– een uitleg (zo praten tegen me vind ik niet fijn of er is voldoende plaats in de zetel of jouw haren zitten los en ik wil ze enkel terug vast steken)

– een straf (wanneer je zo tegen me praat dan luister ik niet of ga maar even op jouw kamer of geen ijsje voor jou).

Wat ze wél nodig heeft, is ‘kunnen en mogen uitbarsten in liefdevolle ondersteuning’.

Als ouder stel je dan een liefdevolle grens waarbij je aanwezig blijft en ruimte maakt om de opgestapelde gevoelens te ontladen.

Mijn man en ik stemmen dan in stilte met elkaar af (jij of ik?) wie het meeste ruimte daarvoor heeft. Ze laat het allemaal los. Eénmaal alle stress haar lichaam heeft kunnen verlaten, begint ze spontaan terug te spelen en is ze vrolijk en ontspannen. Helemaal terug zichzelf.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.