Tuutje aan mama geven

Zoontje (3 jaar) heeft een tuutje. Een tuutje leent zich makkelijk tot repressie en een controlepatroon. Toch zijn er ook voordelen aan verbonden vind ik persoonlijk. Het komt er vooral op neer het tuutje bewust wel of niet te gebruiken.

Ik vind het belangrijk dat hij zijn tuutje enkel gebruikt om te rusten en te slapen. Op een moment is hij zich er nauwelijks van bewust dat hij zijn tuutje in heeft, want hij is vol energie aan het spelen.

Ik vraag hem dus zijn tuutje.

Mama: “Liefje, mag ik je tuutje opzij leggen alsjeblieft? Je bent aan het spelen nu.”

Zoontje knikt van nee.

Ik neem een barbiepop die daar net binnen handbereik ligt, en ze komt al huppelend naar hem toe gelopen.

Barbie: “Heuh, een tuutje!” De barbie wordt laaiend enthousiast ervan. “Oh, ik wou ook altijd al een tuutje hebben.”

Zoontje vindt deze barbie beetje raar doen, en ook wel grappig.

Barbie gaat wat dichter en neemt het doekje (waaraan de tuut is verbonden) vast met haar minihanden. Ze begint (heel zachtjes!) te trekken eraan.

Barbie: “O jee, wat is dat lastig zeg.” Trekt en trekt … maar er komt geen beweging in.

Zoontje begint te lachen met tuut nog steeds in zijn mondje.

Barbie: “Ok, ik kruip wat hoger.” En ze probeert nog eens.

En zo wat prutsen en proberen zonder doel de tuut los te krijgen, tot je voelt dat het vanzelf makkelijker wordt.

Zoontje laat vanzelf wat meer los, en ineens ‘Pardoes!’ valt de Barbie achterover op de grond.

We moeten allemaal zo hard lachen. Tuutje leggen we aan de kant en kindjes spelen verder.

Door in te zetten op spel en te focussen op verbinding (en dus niet met als doel de tuut los te krijgen) verandert de energie vanzelf. De spanning die er mogelijks zit waardoor hij zijn tuutje nodig heeft voor repressie, komt door het lachen vrij. Daardoor heeft hij ook zijn tuutje niet meer nodig om het te controleren.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.