S.O.S. niets is goed

Je moet me dragen! Nee, papa moet me dragen! Mijn broek zit niet goed. Mijn stoel staat te dicht. Nee, mijn stoel staat te ver. Ik wil het glas met de ballonnen. Ik wil niet zoveel melk.

Herken je dit scenario? Wat je ook doet, het is allemaal niet goed. Dat is het moment dat het rode lampje gaat branden op ons ‘dashboard’. Een alarm gaat af: gebroken koekje, gebroken koekje, …!! Iedereen evacueren!!! Tuta tuta.

Rustig maar. Grapje. 😉

Bij het branden van dit rode lampje, voel je eerst bij jezelf: Kan ik dit NU aan? Indien ja, stel dan een grens of zeg nee op het eerstvolgende ‘willetje’ en de explosie barst los.

Wanneer kinderen onredelijke dingen vragen, en deze elkaar blijven opvolgen ook al probeer je deze wensen te vervullen, dan betekent dit dat het kind nood heeft aan ontlading via razen en huilen. Ze hebben dan een grens of een ‘nee’ nodig om daartoe te komen. En ze doen het om de energie van opgestapelde stress kwijt te geraken, want daar worden ze letterlijk gek van.

Bij zulke huilbuien denken we vaak dat we twee dingen ‘moeten’ doen: 1/ toegeven omdat we denken dat ons kind echt tekort heeft als we dit willetje vervullen, 2/ het huilen proberen stoppen. Beide opties geven het kind echter niet wat het nodig heeft, nl. kunnen en mogen ontladen.

Wat moet ik dan wel doen? Niets. Huh? Nee inderdaad. Niets. Je blijft kalm en met je aandacht bij je kind, in stilte, en je wacht tot het over is.

Daarna? Het stopt vanzelf (kan wel echt lang duren soms) en je kind is weer helemaal ontspannen en vrolijk!

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.