Mijn gevoel schreeuwt te blijven

Afgelopen week hebben de kindjes me drie opeenvolgende dagen niet gezien. Sinds ik terugben verloopt het afscheid van mijn jongste (2j) in de opvang moeizaam. Hij klampt zich aan me vast en huilt wanneer ik hem wil achterlaten.

In de opvang kreeg ik te horen:🧑‍🦰Voor hem werkt een kort afscheid echt beter. 🧑‍🦰Hij stopt onmiddellijk met huilen wanneer je weg bent. 🧑‍🦰Bij papa gaat dit toch gemakkelijker.

Deze zinnen brachten me van mijn stuk. Het maakte dat ik begon te twijfelen aan de ‘beste’ aanpak. En het zorgde er ook voor dat ik logica probeerde te zoeken in wat er gebeurde. En dat terwijl mijn gevoel schreeuwde om te blijven en mijn kleintje de verbinding te geven die het nodig had.

De rest van de dag voelde ik me slecht. Mijn hoofd had uiteindelijk beslist tegen mijn gevoel in. En net dat maakt dat we aan onszelf beginnen te twijfelen.

Wanneer we echter dichtbij onszelf kunnen blijven, dan voelen we wat we willen doen, wat er ook gezegd wordt. En niemand kan me dan van mijn stuk brengen of doen twijfelen. En dat is nu net wat ik mijn kinderen wil meegeven: dat ze mogen vertrouwen op wat ze voelen. Wanneer ze handelen vanuit wat écht en waar aanvoelt, dan staan ze krachtig ongeacht wat anderen zeggen of doen.

Het moeizame afscheid bij mijn zoontje heeft te maken met onverwerkte gevoelens rond ‘mama die (drie dagen lang) weg was en niet met het naar de opvang gaan op zich, waar hij zich wel veilig voelt.

Leave a comment

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.