Meedeinen

Mama, ik kan echt niet slapen. Ze was moe, maar kon geen innerlijke rust vinden. Soms helpt het dan een liefdevolle grens te stellen, maar soms kun je ook gewoon meedeinen met wat zich aandient.

Zo kwam ze stilletjes uit haar bed gegleden. Ik ging naast haar zitten op de grond en legde ze op mijn benen. We deden een spelletjes van paardje, glijbaan, hobbelbobbel door met mijn benen eerst op en neer te gaan en zo af te stemmen op de beweeglijke energie die ze nog bezat.

Toen het lachen wat ruimte bracht, bracht ik zachtjes mijn benen meer tot stilstand. Ik streek over haar armen, speels en huppelend. Dat vond ze ook best grappig, maar was alvast wat minder wild.

En zo evolueerde het spelletje naar speels tokkelen op haar hoofd, haar slapen, haar neusje. Zoals ze kalmer werd, zo ook mijn bewegingen. Uiteindelijk viel ze bij me op de grond in slaap. En zo legde ik haar in haar bedje.

Vechten tegen de aanwezige energie is lastig. Afstemmen lijkt je verderaf te brengen of meer tijd te vragen, maar eigenlijk is het net het tegenovergestelde. Wat kun je doen met wat zich op dat moment aandient. Dat is afstemmen, en brengt rust en verbinding tot stand. Ideaal om tot rust te komen voor het slapengaan.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.