Vertrouwen op de tranen

Vertrouwen op de tranen die hem klaar maken zelf afscheid te nemen. Derde schoolweek en lap – zijn juf in quarantaine. Wat een pech zeg. Mijn zoontje heeft net een basis van vertrouwen en veiligheid opgebouwd bij zijn juf en nu staat hier ineens iemand anders. Naar hechting toe is dit niet ideaal natuurlijk. Oké. Hier staan we dan aan de klas. De eerste dag bij de nieuwe juf was ook ik verrast met dit nieuws en de overgang gebeurde toen via de zorgjuf die hij al beter kende. Dat gaf hem voldoende vertrouwen. Nu was die juf er niet.

Zoontje: Ik wil niet naar school.

Mama: (Ik houd hem vast en knuffel hem).De nieuwe juf wenkt me en ik zegt dat ik het klasje binnen mag komen. (Wow écht? Graag!) Ik blijf nog even schatje.

Zoontje: (Kruipt dicht tegen me aan)

Mama: Straks ga ik weg. Jij blijft dan hier bij de kindjes en de juf.

Zoontje: Nee! Ik bij jou blijven.

Mama: Kriebelt jouw buikje? Ben je bang?

Zoontje: (Knikt al snikkend)

Juf: Het is beter dat je niet te lang blijft want dat is verwarrend.

Mama: Ik houd hem graag bij me om te huilen, juf, tot hij er klaar voor is.

En zo huilde hij tien minuten op mijn schoot. Zijn hoofdje tegen me aan geduwd. Nu en dan zocht ik terug zijn blik waarna er dan telkens nieuwe tranen kwamen. En toen verminderde het.

Mama: Wat heb je nodig voor ik wegga? Wil je bij de juf zitten en een boekje lezen?

Zoontje: (Knikt ja en lacht een klein beetje).

Hij voelt zich meer ontspannen en ziet er opgelucht uit. We gaan samen naar de juf en ik zeg: ‘Hij is er klaar voor. Neem jij hem over? Hij wilt graag even een boekje als het kan.’ Daag lieve schat. Fijne dag.

En dat was dat.

Leave a comment

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.