Bloedende knie

Gevallen en heel veel traantjes. We gingen dit weekend naar het park en mijn dochter fietste. Ineens zwenkte haar stuur en ze kwam terecht op haar knietjes op de straat. 👧(Huilt hevig en de tranen rollen over haar wang.)🧑🏻(Snel maar kalm ga ik tot bij haar. Ik neem ze op en zet ze op mijn schoot. Ik zeg niets. Ik ben gewoon bij haar en geef haar de veiligheid om te huilen.)👧(Ze huilt en huilt en huilt.)🧑🏻(Ik ondersteun haar nog steeds en ben in stilte bij haar. Ik kijk naar haar en kijk niet rond. Ik voel met haar mee en houd ook mijn aandacht bewust bij haar.)👧(Huilt verder. Huilt dan wat minder. Start met snikken.)🧑🏻Lieve schat. Jij was aan het rijden en toen ineens viel je op de grond. 👧Ja!!! (Huilt weer wat meer.)🧑🏻En dat doet pijn hé. Dat maakt je verdrietig. 👧(Knikt en droogt dan haar tranen af en kruipt terug op haar fiets.)

Wanneer onze kinderen pijn ervaren, dan kunnen we erop vertrouwen dat ons lichaam fysiek doet wat het kan en nodig vindt, maar ook emotioneel weet het wat nodig heeft om de stress van dit voorval te verwerken.

Het komt erop neer de veiligheid en de tijd te maken om het natuurlijk herstelmechanisme (huilen) toe te laten. Hierdoor kan de pijn verwerkt worden, en is de kans dat het later terugkomt, in lastig gedrag bijvoorbeeld, kleiner.

Bovendien begeleiden we zo onze kinderen de pijn te ervaren en er niet van weg te lopen. Afleiden met iets leuk of de pijn minimaliseren helpt hier niet. Immers we willen ze meegeven dat wat ze voelen echt is en ze niet hoeven te twijfelen aan wat hun lichaam ze vertelt.

Leave a comment

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.