Aanval op de plant

We hebben thuis een papyrusplant met van die lange ranke (en ook breekbare) stengels. Wel, sommige stengels daarvan zijn geknakt en vallen dus half naar beneden.

Mijn zoontje (3 jaar) kiest de plant vaak wanneer hij zijn spanning via agressie kwijt wil helaas. De plant staat middenin de living, en is vrij makkelijk ‘kapot’ te maken.

Hij weet dat planten enkel kunnen groeien en bloeien wanneer we er zorg voor dragen. Dus hem herhaaldelijk daarop aanspreken, zal weinig uithalen. De oorzaak van zijn gedrag op zo’n moment is opgestapelde spanning. Veel effectiever is dus om hem te helpen de spanning op een gezonde manier te ontladen.

Mama: “De plant heeft pijn wanneer je de stengels breekt. Ik kan jou de plant geen pijn laten doen.” En ik neem zijn handje vast.

Zoontje staat er even bij, en kijkt boos. De spanning komt niet meteen los.

Mama: “Probeer maar eens bij mij. Kijk, dit zijn mijn lange stengels.” En ik steek mijn armen recht in de lucht. Het ‘ijs’ breekt, en hij neemt de uitnodiging tot spel aan.

Zoontje gaat af op mijn armen, en buigt ze.

Mama: “Oei, ik kan nu niet meer zien.” En mijn armen klappen dicht over mijn ogen.

Zoontje begint megahard te lachen. En zo spelen we even verder.

Zijn boze frons maakt plaats voor schatergelach en een vrolijk snoetje. Hij is af van de spanning, en speelt weer verder zonder ruzie te zoeken of planten aan te vallen.

Ontlading kan gebeuren via razen, huilen of lachen. Afhankelijk van ‘het gewicht’ van de spanning kan ontlading in één van deze vormen gebeuren. In alle gevallen is het belangrijk om veiligheid en verbinding te combineren met een duidelijke grens, om agressie om te buigen naar een gezonde ontlading.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.